تهران - حیاتسال ۱۳۶۲ به همراه جمعی از فرماندهان توفیق زیارت حرم حضرت زینب (ص) را پیدا کردم. زین الدین هم در آن سفر بود. آنجا از لحاظ حجاب و رعایت شئونات اسلامی وضع مناسبی نداشت و این موضوع زین الدین را آزرده خاطر کرده بود. مدام می‌گفت:" باید کاری کنیم. خیلی زشته، سوریه به عنوان یک کشور مسلمان، همچین وضعی داشته باشد. باید دنبال راه چاره باشیم."نامه‌ای نوشت و ابتدای آن آیه‌ی:" ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروابانفسهم." را آورد. بعد ضمن ابراز نارضایتی از وضع سوریه، نسبت به این که مسئولان مربوطه هیچ دغدغه‌ای درباه‌ی این موضوع ندارند، حسابی انتقاد کرد.به او گفتم:" حالا این نامه رو می‌خوای به کی بدی؟" گفت:" بالاخره به یکی می‌دیم."روز آخر، وقتی خواستیم سوار هواپیما شویم، نامه را داد دست یکی از مسئولین امنیتی فرودگاه. بعد هم گفت: «ما وظیفه داریم امر به معروف و نهی از منکر کنیم. نتیجه‌اش دیگر ربطی به ما نداره. هر چقدر از دست ما بربیاد، باید تلاش کنیم.»